Sto kont, jedno wklejenie

Jeden link, cała ich lista albo link przeniesienia z Google Authenticator — to samo pole czyta wszystkie trzy.

Jak to działa

1. 1Wyeksportuj ze starej aplikacji. Potrafi to więcej z nich, niż się sądzi, a kilka zapisuje zwykłą listę linków otpauth://.
2. 2Otwórz Ustawienia → Wklej linki i wklej wszystko naraz. Plik .txt z tymi samymi linkami przechodzi przez Importuj.
3. 3Przeczytaj, co ci powie: dodane, już obecne i — po numerze wiersza — wszystko, czego nie dało się użyć.

Dlaczego to jest bezpieczne

Lista linków otpauth:// to najwrażliwszy tekst, jaki kiedykolwiek gdziekolwiek wkleisz: każdy wiersz to ziarno, które w nieskończoność generuje kody dla tego konta. Warto być precyzyjnym co do tego, dokąd trafia.

Niczego z tego nie trzeba przyjmować na wiarę. O losie wklejonej listy decyduje jeden czytelny plik: przeczytaj na GitHubie.

Wyślij kod, a nie dostęp do konta

Link niesie najwyżej godzinę gotowych kodów i nigdy Twojego tajnego klucza. Odbiorca otwiera go w dowolnej przeglądarce — nie musi nic instalować ani zakładać konta. Gdy godzina minie, w linku nie zostaje nic do pokazania.

Link tworzy przycisk udostępniania obok konta. Dodaj hasło i przekaż je inną drogą — osobno ani link, ani hasło niczego nie otworzy.

Także w tej wersji

• Eksportuj każde konto jako zwykłe linki otpauth://, po jednym w wierszu, w pliku tekstowym, który odczyta niemal każda inna aplikacja 2FA. To, co zapisuje eksport, jest dokładnie tym, co przyjmuje import — trzyma je razem test.
• Kolorowe inicjały przy kontach, domyślnie wyłączone w ustawieniach — oraz pełna nazwa każdego konta po najechaniu, w każdym widoku.
• Przy najmniejszym rozmiarze okna kompaktowy wiersz oddaje swoją szerokość nazwie konta, żeby dwa konta tej samej usługi przestały wyglądać identycznie.
• Wybierz, gdzie otwiera się rozszerzenie: popup, osobne okno albo panel boczny Chrome. Okno i panel zostają otwarte, gdy przełączasz karty i aplikacje — popup zamyka się, gdy tylko straci fokus, a to najgorsze, co może się zdarzyć przy przepisywaniu kodu.
• Tworząc link do udostępnienia, sam wybierasz nazwę nad kodem: domyślnie nazwę konta albo żadnej nazwy, jeśli osoba otwierająca link nie musi wiedzieć, jakiej usługi dotyczy.
• Dodawanie konta, edycja i udostępnianie otwierają się jako pełne ekrany ze strzałką powrotu zamiast okien dialogowych, a przewodnik przy pierwszym uruchomieniu zwija kroki awaryjne, żeby przycisk kończący każdą ścieżkę był widoczny.
• Poprawki: po arabsku przełączniki w ustawieniach rysowały suwak poza torem, a w językach z dłuższą nazwą tej aplikacji nagłówek wypychał własne ikony poza krawędź i ucinał koło zębate.
• Ustawienia kończą się numerem wersji, więc odpowiedź na pytanie „jaką masz wersję?” nie wymaga już wychodzenia z okna.

Pełny techniczny changelog jest na GitHubie: informacje o wydaniu.